U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Nepal

Charity Project

Een bril voor Sita Thapa

 

 

Een bril voor Sita Thapa

Op een berghelling in Chisipana waar de plaatselijke boeren hun gewassen tegenaan verbouwen, staat een schuur. Eén zijkant ontbreekt en wordt afgeschermd door een touw. Verboden om zomaar de schuur binnen te gaan is de boodschap. Leo heeft zijn plaats ingenomen in een hoek van de schuur, omgeven door zijn mobiele oogmeetcomputer en een koffer vol optische meetglazen. Op een tafel liggen honderden brilmonturen uitgestald. Deze heeft Leo via Rob gekregen door een lobby bij opticiens. Met financiële donaties stelt dat hem in staat mensen in arme landen kosteloos brillen aan te meten en te verstrekken. Daarbij gebruikt hij zijn eigen mobiele oogmeetapparatuur en zijn expertise als mobiele opticien. Leo gebruikt zijn vakmanschap om in enkele dagen tijd honderden arme Nepalezen een betere blik op hun toekomst te geven. Zijn collega Rob Oudshoorn begeleidt hem. Rob maakt als fanatiek fotograaf van dit liefdadigheidsproject een fotoreportage. Eventuele opbrengsten uit deze reportage wil hij middels exposities en publicaties ten goede laten komen aan Leo’s privé-initiatief. Natuurlijk steekt hij Leo de helpende hand toe tijdens deze reis. Buiten de schuur wachten de klanten voor vandaag. Als eersten zijn de mensen aan de beurt die bij Leo’s vorige bezoek niet meer aan de beurt zijn gekomen vanwege tijdgebrek. De rest wacht geduldig, zittend op een stenen muurtje of hurkend op de grond. Onder hen ook de 29-jarige Sita Thapa. Ze heeft een vier uur durende voettocht achter de rug om zich door Leo te laten behandelen. Het werk kan beginnen. 

 

Zware reis

Voordat Leo en Rob aan de slag kunnen, hebben ze al een lange en vooral spannende reis achter de rug. Vanuit Kathmandu gaat de reis 200 kilometer naar het noordoosten, richting het district Ramachap. Slechte of zoals Rob het omschrijft “superslechte” wegen van slecht zand en keien zijn zelfs de nieuwe terreinwagen te veel. Na enkele uren is de groep gedwongen te stoppen. Linksachter blijken de veren van de trommelrem gebroken. Bij gebrek aan garages is het team gedwongen de reis voort te zetten, met een haperende rem! Chauffeur Dev draait de rest van de autoreis Nepalese muziek. Rob vermoed om de moed er in te houden. Welzijnscoördinator Arjun hangt door misselijkheid om de haverklap uit het raam. Wanneer het inmiddels aardedonker is arriveert de groep mannen bij hun overnachtingsadres. “Een hotel dat het naar onze standaard helaas zonder ster moet doen”, meent Rob. De volgende dag breekt het vervolg van de reis naar Chisipana aan. Te voet ditmaal. De eerste hindernis is het kolkende smeltwater van de Tamakotchi. Leo en Rob moeten de rivier oversteken op een 150 meter lange hangbrug à la Indiana Jones. “Mijn hartslag schiet naar 140” noteert Rob in zijn verslag. “Hoe moeten we twaalf tassen en acht dozen vol optische instrumenten, monturen en foto-apparatuur over de Tamakotchi dragen en daarna nog eens over de daarachterliggende berg?” In Nepal zijn Sherpa’s de oplossing voor dit probleem. Zo ook nu. Met elk 40 kilo bagage aan een hoofdband hangend, overbruggen de dragers de hangbrug. Leo en Rob volgen wiebelend. De 700 hoogtemeters overwinnen de Sherpa’s in een uur, mét bepakking. Beide Optronica-specialisten hebben een uur langer nodig. Terwijl het zweet ze in stralen over het gezicht loopt, zijn ze genoodzaakt regelmatig op adem te komen en water te drinken. Nadat ze de top hebben gepasseerd volgt een voettocht van nog eens een uur naar Chisipana. Onderweg maken aanplakbiljetten op gebouwtjes snel duidelijk dat de komst van Leo wordt verwacht. De biljetten roepen mensen op zich aan te melden als zij kosteloos een bril aangemeten willen krijgen. Meer dan 350 arme mensen uit de omgeving hebben dat gedaan. Leo’s vorige bezoek is duidelijk onthouden!  

 

Problemen

Veel tijd om van hun zware tocht bij te komen krijgen Leo en Rob niet. De eerste dag in Chisipana zijn niet alle aangemelde mensen aanwezig; zo veel kan Leo er eenvoudigweg niet helpen per dag. Druk is het zeker. Drie Nepalese welzijnswerkers houden de orde op pijl, zodat Leo zijn werk goed kan uitvoeren. Een bril aanmeten onder zulke omstandigheden is lastig. Sita Thapa heeft nog nooit een bril gehad en ziet al sinds haar jeugd slecht. Zó slecht dat ze een bril met links -13 en rechts -14 krijgt aangemeten! Ze is dolgelukkig als ze begint aan haar vier uur durende terugtocht naar huis. De gegevens voor haar glazen gaan met het uitgezochte montuur naar Kathmandu. Daar worden de glazen gekocht, geslepen en in haar bril gezet door plaatselijke opticiens. Wanneer de complete bril terugkomt, kan Sita eindelijk weer goed zien. Veel oudere mensen die zich hebben aangemeld hebben vaak nog nooit een bril gehad, waardoor ze niet goed begrijpen wat bij het opmeten van de benodigde sterkte nu de bedoeling is. Ze begrijpen niet dat het voortdurend wisselen van de meetglazen is bedoeld om te proberen welk glas het beste zicht biedt. Willekeurige antwoorden zijn het gevolg. Ook het gebruik van de leeskaart, met aangepaste tekens, begrijpen de Nepalezen soms niet. Naast deze communicatieproblemen kampen veel oude mensen bovendien met extra problemen: staar, oogafwijkingen en oogirritaties door droogte en stof. Dat laatste ongemak lost Leo op door hen oogdruppels te geven. De gecompliceerde gevallen kan hij helaas niet altijd helpen. Door de lastige omstandigheden houdt Leo langer spreekuur dan gepland. Hij begint om acht uur ’s ochtends en gaat soms door tot negen uur ’s avonds. Omdat elektriciteit slechts vier uur per dag beschikbaar is, op wisselende tijdstippen, moeten noodaccu’s en gaslampen uitkomst bieden bij het vallen van de duisternis. 

 

Trots en voldaan 

Leo en Rob besluiten een dag langer dan gepland in Chisipana te blijven om iedereen te kunnen helpen. Deze extra dag meet Leo nog zeventig Nepalezen een bril aan. Moe maar met gepaste trots maken de collega’s zich daarom na zes dagen op voor hun terugreis. De dankbare Nepalezen laten Leo en Rob echter niet zomaar vertrekken. Zowel bij hun gastgezin als op het dorpsplein krijgen ze dankwoorden, bloemenkransen en de karakteristieke Nepalese Topi-hoedjes. Na een afscheidsfoto beginnen ze opnieuw aan een zware tocht: brandstofgebrek en een lekke band voor hun terreinwagen, noodweer en misselijkheid putten Leo en Rob uit. “Maar het was allemaal dik de moeite waard”, noteert Rob in zijn verslag. “We weten dat voor veel mensen het leven nooit meer hetzelfde zal zijn.” Leo Hakkaart werk bij de afdeling Optische Componenten van het Marinebedrijf. Daarnaast werk hij als mobiele opticien door Nederland. Door zijn ervaringen als secretaris bij een liefdadigheidsorganisatie heeft Leo het privé-initiatief genomen om zijn vakkennis te gebruiken om mensen in arme landen te helpen.

 

Foto Gallery

#Social Media#